در دیار بختیاری نیز که در گذشته بهلحاظ فرهنگ ایلی و عشایری و همچنین
برخورداری از تنوع زیستی جانوری غنی و فراوانی حیات وحش، از قدیمالایام
شکار کردن جزیی از زندگی مردمانش شده بود، خوشبختانه بسیاری از اهالی این
دیار حالا بر این باورند که در شرایط فعلی که جمعیت وحوش در تمامی مناطقاش
بهشدت کاهش یافته و بسیاری ازفرزندان و
کودکانشان حتی یکبار هم شانس مشاهده آن وحوش پرشمار سالهای نهچندان
دور این دیار را پیدا نکردهاند! دیگر شکار و شکارچیگری را افتخار ندانسته
بلکه با تغییر رفتارهای اجتماعی، از کشتار وحوش و فرهنگ شکار و شکارچیگری
اظهار انزجار کرده و سطح همکاریهای آنها با مأموران و محیطبانان محیط
زیست افزایش چشمگیری یافته است.
دوست عزیزمان محمد درویش
– فعال برجسته محیط زیست کشور – در مقالهای زنهار دهنده و تأملبرانگیز
با استفاده از منابع پژوهشی و تحقیقاتی رسمی بینالمللی تأثیر شکار در مرگ
تنوع زیستی کشور را مورد بررسی قرار داده و با مستندات علمی انکارناپذیر
فرهنگ شکار و شکارچیگری را که متأسفانه هنوز طرفداران پرقدرت و ذینفوذی
هم در کشور دارد!، به چالش کشیده است. به لحاظ محتوا و اطلاعات ارزشمند و
کم همتای این مقاله، متن کامل آن عینا" برای خوانندگان گرامی طبیعت بختیاری
در اینجا بازانتشار میگردد:
سهم شکار در مرگ تنوّع زیستی ایران!
محمد درویش:
9 سال پیش، اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت (IUCN) در گزارش سال ۲۰۰۴ خود،
جهانیان را شگفتزده و یا شاید بهتر است گفته شود: “بهت زده” کرد! این
معتبرترین نهاد محیط زیستی دنیا که وظیفهی پایش گونههای در معرض خطر
انقراض را با انتشار سالانهی سیاههی سرخ(red data )
دارد در آن گزارش چنین آورد: «شتاب انقراض کنونی گیاهان و حیوانات در
شرایط امروز کرهی زمین، تا هزار برابر سریعتر از میزان طبیعی انقراضی
است که تا پیش از ظهور نقش انسان به عنوان عامل اصلی انقراض وجود داشت.» به
عبارتی سادهتر، دانشمندان آی یو سی ان هشدار دادند که انسانها، دست کم
۱۰۰ برابر سرعت نابودی زیگونگی یا تنوع زیستی را در زمین افزایش دادهاند.
در تأیید این مدعا، اندکی بعدتر نتایج پژوهشها و بررسیهای میدانی ۲۰ هزار اکولوژیست بریتانیایی
منتشر شد که با هزینه دولت انگلستان، سطح تنوع زیستی در این شبه جزیره
ثروتمند را بین سالهای ۱۹۷۴ تا ۲۰۰۴ مورد بررسی قرار داده بودند و معلوم
کردند که در طول ۴۰ سال یاد شده، دست کم ۷۰ درصد از گونههای پروانه، ۵۴
درصد از گونههای پرنده و ۲۸ درصد از تنوع گونهای گیاهی از بین رفته است .
این در حالی است که در آغاز هزارهی سوم، پروفسور ای ویلسون، زیست شناس
برجسته دانشگاه هاروارد به صراحت گفته بود: «تا دو دههی دیگر، سرعت انقراض
گونهها در زمین ۱۰ هزار برابر بیشتر از میزان طبیعی انقراض شتاب خواهد
گرفت.» اظهار نظری که در زمان انتشار، البته بسیاری آن را بیش از حد
بدبینانه دانستند. اما حدود دو سال و سه ماه پیش، یعنی در اکتبر ۲۰۱۰،
سیمون استوارت، رئیس کمیسیون بقای گونهها در آی یو سی ان در مورد برآورد
دکتر ویلسون چنین گفت: «همه شواهد نشان میدهد که او درست میگوید.»
نویسنده این وبلاگ(هومان خاکپور)؛ دارای مدرک مهندسی منابع طبیعی دانشگاه تهران بوده و بیش از 20 سال سابقهی کار در بخش منابع طبیعی و آبخیزداری استان چهار محال و بختیاری را دارد.